Dagboek van een staker zonder alternatief

15 Dec

Een algemene staking in heel België: wat een unieke ervaring! In het Duits klinkt zoiets nog erger: ‘Generalstreik’. Alsof het Belgisch leger zijn tanks over alle autostrades laat rollen.

Maar wat doet een mens op zo’n stakingsdag? Ik ben te kouwelijk om een hele dag in een vuilzak rond een vuurmand te staan. Ik voel me niet geroepen om stakers aan piketten een hart onder de riem te steken. Zonder auto en openbaar vervoer ligt een bezoek aan de kerstmarkt in Keulen niet voor de hand. En na 150 jaar klassenstrijd kan ik toch moeilijk mijn badkamer kuisen op een stakingsdag. Ik zou boodschappen kunnen doen, maar vrees dat alle supermarkten in de buurt dicht blijven. Blijft over: een boek lezen of een blog schrijven. Ik zie echt geen alternatieven…

Alternatiefloos

Die houding deel ik blijkbaar met Bart De Wever. De burgemeester-partijvoorzitter-volksvertegenwoordiger ziet namelijk zelf geen alternatieven voor het regeringsbeleid (“Er is geen alternatief”, De Standaard, 4 december) en verwijt ook de vakbonden een gebrek aan alternatieven (“De vakbonden lopen storm tegen dit beleid, maar ze hebben geen alternatief”, De Morgen, 7 november).

‘Alternativlos’ is toevallig ook het lievelingswoord van de Duitse bondskanselier Angela Merkel. Waar Merkel het begrip ‘alternativlos’ aanvankelijk gebruikte om de financiële steun van Duitsland aan Griekenland te rechtvaardigen, raakte het woord alsmaar meer ingeburgerd om moeilijke regeringsbeslissingen in Duitsland, ons nieuwe gidsland, te motiveren.

In 2010 werd ‘Alternativlos’ door de ‘Gesellschaft für deutsche Sprache’ uitgeroepen tot ‘Unwort des Jahres’ (‘Non-woord van het jaar’). “Het woord suggereert in feite dat er bij een beslissingsproces bij voorbaat geen alternatieven en daardoor ook geen enkele nood aan discussie en argumentatie bestaan”, verklaarde juryvoorzitter Horst Dieter Schlosser. “Dergelijke beweringen werden in 2010 te vaak gebruikt. Ze dreigen de ontevredenheid over de politiek onder de bevolking te versterken.“ Journalist Dirk Kurbjuweit gebruikte het non-woord zelfs in de titel van zijn onlangs verschenen, kritische boek over Merkel: ‘Alternativlos: Merkel, die Deutschen und das Ende der Politik’ (‘Alternatiefloos: Merkel, de Duitsers en het einde van de politiek’).

alternativlos boekGeen enkel alternatief zien, getuigt van een gebrek aan creativiteit en originaliteit. Het is toch ondenkbaar dat er geen alternatief bestaat voor besparingen in het openbaar vervoer en het onderwijs terwijl de fiscale steun aan bedrijfswagens (door politoloog Dave Sinardet in De Tijd op 4 miljard euro geschat) ongemoeid blijft en voor de aankoop van nieuwe F16’s miljarden worden opzijgezet?

Enveloppen

Ik staak niet alleen, maar ben (voorlopig) ook lid van de vakbond. En ik ben niet de enige: België is zowat het enige land in Europa waar de syndicalisatiegraad in stijgende lijn gaat. Ik stel me nochtans ernstige vragen bij hun concrete werking en standpunten. Een eenmalige indexsprong vind ik bijvoorbeeld geen erge (en zeker geen structurele) maatregel. Ook zal ik aangenaam verrast zijn als binnen 40 jaar blijkt dat ik op mijn 67ste al op pensioen kan gaan.

Maar vakbonden zijn op zich een geweldige uitvinding. Ze groeperen de werknemers en vormen een nuttig aanspreekpunt voor overheden en werkgevers. Toen ik begon te werken voor de Vlaamse overheid, wilde ik de vakbond dan ook bij wijze van experiment een kans geven. En als ik iets doe, doe ik het goed. Dus meldde ik me aan bij de militantste aller vakbonden: het socialistische ABVV.

zegelboekje 2 zegelboekje

(Het ledenboekje. Links: een ingekleefde jaarzegel; Rechts: lege bladzijden)

Voor mijn maandelijks ledenbijdrage van 14,85 euro (178,20 euro op jaarbasis), waarvan de Vlaamse overheid mij via de vakbond de helft als ‘vakbondpremie’ terugstort, krijg ik relatief weinig terug van mijn vakbond. Ik kreeg twee keer goed en snel advies van vakbondsmedewerkers die uitstekend op de hoogte zijn van alle mogelijke regels, rechten en plichten. Daar ligt de grote kracht van de vakbonden, zeker als er iets fout loopt.

De communicatie van de vakbond is opvallend ouderwets. De trieste website van de ambtenarencentrale ACOD, een veredeld Word-document, lijkt wel een metafoor voor de vakbond zelf. Af en toe ontvang ik thuis een envelop, waarop mijn adres met de hand geschreven is. Meestal bevatten die enveloppen uitnodigingen voor congressen en studiedagen waarop talloze nationale, gewestelijke, provinciale en arrondissementele voorzitters, secretarissen, bestuursleden en délégués worden verkozen, gehuldigd of herdacht.

Daarnaast krijg ik elke maand het ACOD-ledenblad ‘Tribune’ en elke drie maanden het tijdschrift ‘SignaalPlus’ (enkel voor de Vlaamse overheidsdiensten) thuis toegestuurd. Beide tijdschriften doen qua stijl en lay-out denken aan sympathieke ledenbladen van een lokale jeugdbeweging in de jaren ’90. De in een kopieerwinkel geprinte ‘Tribune’ omvat meestal een aantal stencils en onscherpe foto’s van vakbondsmilitanten die achter een vlag marcheren of voor een lift staan.

Inhoudelijk vinden lezers in het tijdschrift best interessante informatie over en pertinente kritiek op de werking van de verschillende overheidsdiensten (Belgacom, De Post, NMBS, De Lijn, Electrabel, de federale, Vlaamse en lokale overheden). Hoewel de voorbije 2,5 jaar amper één artikel over mijn eigenlijke werkgever in de ‘Tribune’ verscheen, lees ik het tijdschrift met plezier omdat het oprechte engagement van de auteurs (vaak de délégués zelf) uit alle stukken blijkt. Het is op zich al een half wonder dat dit soort bladen nog wordt uitgegeven.

tribune decemberVoorbehoudend verlof

Vandaag heb ik het gevoel dat ik op mijn werk de enige staker ben. Bijna alle collega’s vulden de ‘T’ van ‘thuiswerk’ of de ‘V’ van ‘verlof’ in de Exceltabel voor afwezigheden in. Ik heb de code ‘S’ van ‘staking’ bedacht. Ook in het interne vakantie-aanvraagsysteem moest ik mijn geplande afwezigheid melden. Wat bleek: tussen de opties ‘afstaan beenmerg’, ‘opleiding voorbereiding pensioen’ en ‘voorbehoudend verlof’ dook zowaar ‘staking (zelf)’ op. Praktisch!

Veel werk zal er vandaag niet op de plank liggen. Welke burger belt tijdens een algemene staking naar een overheidsdienst? Ik word vandaag niet betaald en zal deze week mijn werk van vijf dagen op vier dagen tijd doen. Financieel een goede zaak voor mijn werkgever, maar ook voor mezelf. Ik hoef niet te werken maar krijg, wellicht voor het eerst en voor het laatst, 30 euro stakingsgeld van mijn vakbond.

Ik zal toch blij zijn als mijn stakingsdag er tegen 17 uur op zit. Dan ga ik om de hoek een koffie drinken (als de barman niet staakt) en de krant lezen (als de postbode niet heeft gestaakt). Aan het werk!

WP_20141215_10_22_25_Pro(Boodschap op de tweede pagina van het ledenboekje van de ACOD, in de stijl van Paul van Ostaijen)

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: