Niet wild van Wilders

26 mrt

Recensie van het boek ‘Grondrechten op de helling’ (Ties Prakken) voor de Leeswolf

In 2010 moest de Nederlandse politicus Geert Wilders (PVV) voor de rechtbank verschijnen. Met zijn uitspraken zou hij haat zaaien en bepaalde volksgroepen beledigen. Zo wil Wilders “de tsunami van de islamisering stoppen” en omschrijft hij als grootste probleem “wat naar Nederland komt en wat zich hier voortplant”. Het Wildersproces kreeg heel wat media-aandacht en werd bijna integraal live op televisie uitgezonden. Medio 2011 sprak de Amsterdamse rechtbank Wilders vrij. Sommigen spraken van het einde van tolerant Nederland, anderen zagen in de vrijspraak een overwinning van de vrijheid van meningsuiting.

prakken

Ties Prakken, advocate en emeritus hoogleraar strafrecht, vertegenwoordigde op dit proces enkele aanklagende organisaties met Turkse, Marokkaanse en Antilliaanse achtergrond. In haar boek ‘Grondrechten op de helling’ kijkt ze terug op het verloop en de gevolgen van het Wildersproces. Twee incidenten staan daarbij centraal. Enerzijds analyseert de auteur de in de Nederlandse strafwetgeving erg zwakke positie van slachtoffers. Anderzijds gaat Prakken uitgebreid in op de wraking van de rechter die had deelgenomen aan een diner waar ook een vertrouweling van Wilders aanwezig was.

Prakken maakt pertinente kanttekeningen bij een aantal procesaspecten maar komt zelden met concrete oplossingen op de proppen. Wel wil ze “alle vormen van belediging (ook die van bevolkingsgroepen)” uit het Nederlandse Strafwetboek halen omdat zij voor zichzelf kunnen zorgen en geen strafrechtelijke bescherming tegen woorden nodig hebben. Een vreemd voorstel, aangezien ze Wilders precies de belediging van volksgroepen verwijt.

De interessantste passages betreffen Prakkens zijdelingse bespiegelingen over de rol van de media in het proces-Wilders. Zo beseft de advocate dat het haar zaak niet vooruit hielp dat ze eigenlijk een hekel heeft aan mediaoptredens, in tegenstelling tot Wilders’ mediagenieke steradvocaat Bram Moszkowicz. Ook betreurt Prakken dat “de wil van het volk, als je de media moet geloven, vooral gericht (is) op wraak en zwaarder straffen” terwijl de rechtspositie van het slachtoffer even zwak blijft geregeld als voordien. Bij het debat over het nut van het voeren van een politiek proces registreert Prakken twee stromingen. Ofwel is men principieel tegen het proces omdat de PVV in zijn vrijheid van meningsuiting wordt aangetast. Ofwel is men opportunistisch tegen omdat men bang is dat Wilders dankzij de vele media-aandacht sowieso wint. Helaas ontbreekt hierbij elke verwijzing naar het proces tegen het Vlaams Blok, nu bijna tien jaar geleden.

Storend is de lange, soms ingewikkelde schrijfstijl van professor Prakken. Wie het proces-Wilders niet heeft gevolgd of niet vertrouwd is met Het Recht, zal geen boodschap hebben aan dit boekje. Zolang juristen niet in mensentaal leren schrijven en spreken, blijven hun redeneringen inhoudsloos voor een breed doelpubliek.

Ties Prakken, Grondrechten op de helling: de rol van het Wildersproces in de afbraak van de rechtsstaat, Atlas Contact, 124 p., 2012.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: